Onze planeet is blauw.
Bijna driekwart van het oppervlak bestaat uit oceanen.
Die oceanen zijn enorm en we weten weinig van de dieren die erin leven.
De makers van The Blue Planet stonden voor een lastige taak.
Er werd bijna vijf jaar aan de serie gewerkt.
We filmden op bijna 200 locaties over de hele wereld.
veel diergedrag was nooit eerder gefilmd...
...en nieuw voor wetenschappers.
We werden bijgestaan door vooraanstaande wetenschappers...
...van over de hele wereld.
Deze film laat zien hoe we daardoor veel nieuwe dingen te zien kregen.
Een dier dat heel moeilijk te filmen is, is de blauwe vinvis.
Hij verplaatst zich over grote afstanden met soms wel 50 km/ u.
Je hebt al geluk als je er een in kunt halen.
Dit immense lichaam is nog maar een stukje van de flank...
...van het grootste schepsel op aarde: de blauwe vinvis.
Hij is meer dan 30 meter lang en kan wel 200 ton wegen.
Hij is groter dan de grootste dinosaurus.
En toch weten we heel weinig van z'n trek...
...en hebben we geen idee waar z'n jongen worden geboren.
Het grootste onderzoek hiernaar vindt plaats bij Californië...
...waar de grootst overgebleven populatie leeft.
Bioloog Bruce Mate gebruikt een nieuwe techniek...
...met zendertjes die signalen naar satellieten zenden.
van veel walvissen weten we niet waar ze de helft van het jaar zijn.
We moeten hun leefgebieden kennen...
...en weten waar ze eten, paren en jongen werpen.
Want die gebieden zijn cruciaal voor hun voortbestaan.
We moeten zorgen dat ze niet bang worden.
Als we aan komen varen, zie je hun staartvinnen...
...en hun koppen omhoog komen.
En als ze spuiten besef je dat het enorme dieren zijn.
Je raakt toch weer geïmponeerd door hun afmetingen.
Hij staat op scherp. Nog wat dichterbij.
Goed zo.
De walvis voelt de pijl nauwelijks. Hij valt er binnen zes maanden af.
De zender geeft aan de satelliet door waar de walvis zich bevindt...
...als hij bovenkomt om te ademen.
De populatie pendelt elk jaar heen en weer...
...tussen Oregon en Mexico en Costa Rica.
veel walvissen overwinteren in de Golf van Californië.
Drie jaar lang volgden cameramannen de hele trek.
Een micro-light vliegtuig en helikopters zorgden ervoor...
...dat ze de walvissen niet stoorden.
De micro-light kon op het water landen.
Zo kon de cameraman voor de walvis komen voor een onderwateropname.
Al snel waren ze buiten onze actieradius...
...en zwommen ze naar de Golf van Californië.
Daar werkten we samen met mariene bioloog Diane Gendron.
Als we een schatting willen doen...
...van het aantal blauwe vinvissen dat hier overwintert...
...moeten we weten of dit de hele populatie is, of een deel.
Met onderzoek vanuit de lucht willen we vaststellen...
...hoeveel er overwinteren in de Golf van Californië.
Piloot Sandy Lanham is expert in het spotten van blauwe vinvissen.
Ze werkt al 10 jaar samen met biologen die hier onderzoek doen.
Er zijn aanwijzingen dat dit misschien de plaats is...
...waar ze hun kalveren brengen.
Onze cameraman Rick Rosenthal maakte zeldzame beelden...
...van een blauwe vinvismoeder met jong.
vanuit het vliegtuig zendt men informatie naar 'n boot...
...die de walvissen op het water volgt.
De walvissen duiken na 2 minuten boven water 20 minuten onder.
Hun staarten laten plekken met rimpelloos water achter...
...die een aanwijzing geven over waar ze heen gaan.
We weten ongeveer wat de afstand is die de walvis onder water aflegt.
En dan kijk je waar je begonnen bent.
Met Diane's aanwijzingen kan ons team heel dichtbij komen...
...zonder de walvissen te storen.
De open oceaan is een uitgestrekte wildernis.
Een groot strijdtoneel waar je eindeloos naar iets kan zoeken.
Ergens in deze waterwoestenij spelen zich dagelijks drama's af.
We maakten meer dan vierhonderd, vaak zinloze draaidagen...
...ver uit de kust.
Mexico, Stille Oceaan 95 km uit de kust
De dag is nog niet afgelopen. Het is net na vieren, 's middags.
Rond deze tijd gaan de roofdieren zich roeren.
Ik noem de open oceaan 'de vloeibare ruimte'.
Het is heel moeilijk om er te werken.
Hoe film je daar dan? Zet je gewoon de camera aan, dobber je dagen rond?
Je verveelt je soms uren dood. Dan gebeurt er niks.
Geduld. Blijven kijken.
Panama 65 km uit de kust
Na zes weken speuren...
...ziet de crew eindelijk een school spinnerdolfijnen.
Ik speur naar dolfijnen en andere zeezoogdieren die samenscholen.
Roofdieren gaan op voedsel af.
Als we ze volgen, hebben wij straks ook beet.
Dolfijnen worden vaak vergezeld door roofvissen zoals tonijnen.
De dolfijnen zouden ons naar iets interessants kunnen leiden.
vlak achter de school dolfijnen zwom een grote school tonijn.
Er zwom een school voor me langs. En toen nog een hele grote.
Het team schoot prijs.
Een school kleine visjes bijeengedreven door roofdieren.
Je moet snel zijn met filmen.
Binnen een mum zijn de visjes verslonden en is het voorbij.
En je moet voorzichtig zijn. Dit is niks voor onervaren duikers.
Als je in het water ligt, zwermen alle sardientjes om je heen.
Ze zoeken beschutting tegen de roofdieren.
Een deel van de sardientjes zwom op me af.
De tonijnen schoten meteen omhoog vanuit de diepte.
Ik voelde me heel even onderdeel van deze vreetpartij.
Ik voelde me net een reuzensardine.
Uiteindelijk bleef er alleen een wolk van sardineschubben over...
...die naar beneden dwarrelde. En ik.
Aan de andere kant van de wereld zocht men een zachtaardiger dier.
Eén van de kleinste walvissen: de griend.
Er wordt weinig onderzoek gedaan op open zee.
Meestal werkten we zonder onderzoekers.
Hier kregen we advies van plaatselijke experts.
De Zee van Alborán is belangrijk voor soorten die in aantal afnemen.
De gewone dolfijn, de tuimelaar, de potvis en zelfs de griend.
We hebben een uitkijkpost in de mast. En we slepen een hydrofoon mee.
Die pikt het geklik en het gefluit op waarmee ze communiceren.
Het is net een klok. Het is heel ritmisch.
De meeste soorten zijn erg nieuwsgierig.
Als je recht op ze af zwemt, vluchten ze.
Maar als je op afstand blijft, worden ze nieuwsgierig en komen ze op je af.
Cameraman Mark Gottlieb vertelt hoe het was om door ze omringd te zijn.
Al die geluiden in het water. Het was echt geweldig.
Ik was twee uur bij ze.
Ze zijn tolerant, maar je moet wel onthouden dat ze heel sterk zijn.
Een nieuwsgierig kalf kwam heel dicht bij ons.
Het mannetje zorgt dat niemand in de buurt komt van moeder en kalf.
Toen het kalf op me afkwam, wou het mannetje me weg hebben.
Je moet zo'n kalf echt met rust laten.
Het mannetje sloeg met z'n staart. Hij sloeg me bijna buiten westen.
Toen heb ik ze maar met rust gelaten.
De aanwezigheid van cameraploegen is heel belangrijk.
Dit onderzoek dient niet alleen academische doelen.
Het gaat om natuurbehoud. Daar willen we mensen over informeren.
We komen er niet met onderzoek alleen.
We willen het publiek bereiken en de politici die iets kunnen doen.
Dé uitdaging voor filmers op zee zijn de snelste vissen ter wereld:
Zwaardvissen.
Roofvissen als de marlijn en de zeilvis zijn moeilijk te filmen.
We vonden ze voor de kust van Mexico.
Rick Rosenthal vond ze met hulp van de vogels.
Er bestaat een Mexicaanse legende over de fregatvogel.
Aan de hoogte waarop hij boven de zee vliegt, kun je zien...
...op welke diepte de roofvis zwemt.
Deze gelegenheid deed zich pas voor na vierhonderd dagen op zee...
...en vele vergeefse reizen.
Je bent heel geconcentreerd. Je bent een jager met een camera.
Je moet je afsluiten voor een heleboel dingen om je heen...
...en je richten op waar echt iets gebeurt.
Het was spannend, maar gevaarlijk.
Deze onderwater-speren verplaatsen zich met meer dan 100 km per uur.
Opeens stort ook een school tonijnen zich op de kleine visjes.
En dan tot onze verbazing ook nog een noordse vinvis.
Misschien duikt hij nog eens op. -Dougie, schiet nou op.
Help Doug.
Je hebt als filmer een verlanglijstje.
Je hoopt altijd dat er een walvis mee komt eten.
En dan is het zover. voor dit programma is het gelukt.
We hebben groepen walvissen gevolgd die aten.
Met twee cameramannen onder water en één erboven.
Dus we konden het van alle kanten laten zien.
kusten
De kust is de meest onherbergzame habitat van de oceaan.
Het leven hier is hard. Er zijn maar weinig permanente inwoners.
In gunstigere klimaten zijn kusten rijk aan leven.
Het is juni aan de kust van Natal in Zuid-Afrika.
Twee seizoenen lang was ons uitgebreide filmteam hier...
...om een van de grootste zeespektakels te filmen.
Hier zie je de snelheid onder water. 6 knopen, koers 150.
Het ging om de jaarlijkse sardienentrek.
Miljoenen tonnen sardienen trekken dan langs de kust naar het noorden.
Zo veel voedsel trekt talloze roofvissen aan.
Het team wilde de jagers aan het werk zien.
De trek strekt zich uit over vele mijlen.
Een micro-light vliegtuigje speurde naar dolfijnen...
...die de weg zouden wijzen naar het strijdtoneel.
Zodra er dolfijnen te zien waren, werd dat doorgegeven aan de boten.
Naast dolfijnen kwamen honderden haaien op al die vis af.
De duikers brachten punten met springstof aan op hun haaienstok.
Bij gevaar konden ze haaien daarmee wegjagen.
Maar weinig mensen hebben gedoken met de grauwe haai...
...omdat je hem alleen tijdens de sardienentrek in ondiep water ziet.
Als we omringd zijn door haaien, worden we bang.
Opeens komen er dolfijnen aan. We horen ze voordat we ze zien.
En dan ontspannen we wat.
Er is weinig onderzoek gedaan naar de sardienentrek.
Deze beelden laten tot nu toe onbekend gedrag van dolfijnen zien.
Ze bouwen muren van luchtbellen om de sardines bijeen te drijven.
Dankzij de luchtbelnetten ging er geen achtergebleven sardine verloren.
De rest van de scholen zwom verder naar het noorden.
Monterey Bay aan de kust van Californië.
Ieder jaar jaagt een school orka's op grijze walvissen...
...die naar het noorden trekken.
Cameramannen Doug Allan en Tom Fitz filmden hier twee keer vier weken.
We waren die orka's aan het volgen, maar de zee is te ruw.
We gaan nauwelijks vijf knopen, we houden ze niet bij.
Het team kreeg advies van bioloog Nancy Black.
Ze doet al 14 jaar onderzoek naar de orka's hier...
...maar heeft nog nooit de hele slachtpartij gezien.
Het team op de boot wordt bijgestaan door verkenners in de lucht...
...die speuren naar grijze walvissen met kalveren die een korte weg nemen.
In de lente trekken de moeders met kalveren naar het noorden.
Als ze Monterey Bay oversteken, kunnen ze nergens schuilen.
De orka's loeren op moeders en kalveren van de grijze walvis.
Orka's zwemmen ruim 30 kilometer per uur.
Het valt niet mee om ze ook in ruw weer bij te houden.
We waren meestal ter plekke op het moment dat ze de aanval inzetten.
Eén keer hebben we het van het begin tot het eind kunnen volgen.
De orka's bleven hun prooi vijf uur volgen.
Het kalf raakte zo uitgeput dat de moeder moest stoppen.
Wij keken toe hoe de school orka's het kalf afmaakte.
Een paar meter van onze rubberboot.
Orka's lijken een werkverdeling te hebben.
Eén wijfje zwemt tussen de moeder en haar kalf en houdt ze uit elkaar.
De andere blijven eromheen zwemmen. Heel gecoördineerd.
Het was de eerste keer dat we dat konden vastleggen.
Ze hadden ons zo kunnen omduwen. Maar ze hadden het te druk.
We waren in staat heel dichtbij te komen zonder te storen.
Dat was heel belangrijk.
Toen het voorbij was, was ik emotioneel compleet uitgeput.
Na een jacht van zes uur aten de vijftien orka's niets meer...
...dan de onderkaak en de tong van het kalf.
Koraalzeeën bieden van alle zeeën de grootste rijkdom aan leven.
We hebben vrijwel alle koraalriffen van betekenis gefilmd.
De indrukwekkendste bevonden zich bij afgelegen eilanden...
...zoals de Galapagos-, Malpelo- en Kokos-eilanden.
Dit is heel bijzonder. Een plek midden in die enorme oceaan.
Stromingen die van heel diep komen, beuken hier op de rotsen.
Er borrelen voedingsstoffen naar boven voor kleine visjes.
En die kleine visjes worden weer gegeten door grotere vissen.
We zijn hier alleen heen gegaan, zonder experts.
We wilden haaien filmen of andere mooie dingen en die vonden we volop.
Tussen zo'n grote groep zijdehaaien zwemmen was heel spannend...
...maar misschien toch ook wat eng.
Ik geloof niet dat er reden was om bang te zijn.
Deze haaien zijn heel nieuwsgierig. Dat maakt ze makkelijk te filmen.
Ze botsen tegen je op en duwen tegen de camera met hun neus.
Ze willen weten wie je bent en wat je in hun wereld doet.
Ik duw terug om ze te laten weten dat er met mij niet te sollen valt.
Maar de zijdehaaien zwommen al snel weer weg.
En we zagen ze niet meer terug.
's Nachts duikt een compleet andere groep dieren op.
We wilden per se iets filmen wat in het donker plaatsvond.
Om maanlicht te suggereren heb je een goed team nodig...
...en een ingewikkeld belichtingsplan.
Om de haaien 's nachts te filmen hadden we heel wat licht nodig.
Met accu's red je het dan niet. We hebben een generator gebruikt...
...met kabels die liepen naar lampen van 650 watt.
Ik geloof niet dat de haaien last hadden van het licht.
Deze haaien reageren op zwakke elektrische signalen van elkaar...
...en van hun prooi.
Filmen in getijdengebieden staat of valt met timing.
Het leven van de dieren hier wordt bepaald door eb en vloed.
Naast deze dagelijkse cyclus...
...heeft ook de cyclus van de maan grote invloed op de oceanen.
Bij het Great Barrier Reef bij Australië lijkt die beslissend...
...voor de massale voortplanting op het rif, die we wilden filmen.
Onderzoekers weten er het fijne nog niet van.
Twintig jaar geleden ontdekte men...
...dat alle koralen in vier nachten hun geslachtscellen uitstoten.
Onderzoek heeft nog weinig opgeleverd. Dus het is spannend.
We zagen wat ei-spermapakketjes drijven aan het oppervlak.
Die bleken afkomstig te zijn van een kleine, bruine Montipora.
Dankzij Craig waren we precies op tijd ter plekke.
Met drie cameramannen en ingewikkelde belichtingsapparatuur.
Martha zat aan boord vol spanning te wachten.
Heel frustrerend om niks te kunnen zien.
Als we van bovenaf filmen heb ik de kans om in te grijpen.
Nu zat ik daar op die boot en ik had geen idee wat er gebeurde.
De eerste nacht gebeurde er niks.
Het team was bang dat de koralen van slag raakten door al dat licht.
volgens Craig mag er geen licht op de koralen vallen.
Hij zei dat we de lichten hier en daar uit moesten doen.
Omdat het niet goed is voor het rif. De koralen zouden van slag raken.
We hebben licht nodig als we filmen. -Maar niet als we wachten.
Ik moest de witbalans instellen, dus was het licht aan.
Hij volgde z'n instructies op.
Craig was bang dat het licht storend was.
Dus toen heb ik het maar zo gelaten. -Mij is niks verteld.
Het was een belichtingsrepetitie. -Precies.
De twee nachten daarna was er nog steeds weinig te beleven.
In de vierde nacht gebeurde er eindelijk wat.
Sommige koralen begonnen sperma te spuiten.
Maar dit was niet het massale spektakel dat we wilden filmen.
Het was een hele klus de plaatjes te schieten die nodig waren...
...voor 'n compleet verslag.
Het duurt zo lang. Het begint niet met een grote knal, maar verspreid.
Er komen veel eieren vrij, maar niet tegelijkertijd.
Ze dwarrelen zachtjes naar buiten. -vier, vijf. Eén.
Dan zit je één zo'n eitje te filmen. -Na vijf minuten komen er twee.
Je zit te wachten tot een stuk steen z'n geslachtscellen uitstoot.
Hier hadden we het grote licht op staan.
Maar de kleurbalans is niet goed. Dat is van mij.
In de vijfde nacht zou het eindelijk zover zijn.
Martha had moeite haar enthousiasme te beteugelen.
Maar er was een probleem. De camera van Peter Scoons begaf het.
Hij zette alles op alles om hem nog op tijd te repareren.
Dus vanavond gaat het gebeuren.
Met kleur? -Ja. Maar wat voor kleur?
We hebben in ieder geval kleur. -Nou nog geslachtscellen.
Gelukkig was het team helemaal klaar...
...om de massale voortplanting van het rif te filmen.
Zeeën in gematigde klimaten bevatten de grootste rijkdom aan leven.
Maar het is er moeilijk filmen. Het zicht onder water is slecht...
...en het weer is vaak ruw en onvoorspelbaar.
We trokken naar de kust van Californië...
...om zeehondengedrag te filmen dat ontdekt werd door Teri Nicholson.
Zeehonden zijn geweldig.
Ik wil verandering brengen in het beeld dat men van ze heeft:
Rotsachtige objecten die maar wat op het strand liggen.
Onder water zie je dat ze een heel complex sociaal leven hebben.
Ze zijn heel nieuwsgierig. En ze zijn erg leuk gezelschap.
Teri ontdekte dat jonge mannetjes een paringslied leren...
...door oudere mannetjes na te doen.
Maar dan veel krachtiger. Ik ben een wijfje.
Die stemoefeningen zijn een manier om erachter te komen...
...bij welke mannetjes ze beter uit de buurt kunnen blijven...
...omdat het grotere en dominantere mannetjes zijn dan zij.
Ik heb ontdekt dat als je wat over zeehonden wilt leren...
...je ze onder water moet zien.
Al het interessante gedrag vindt onder water plaats.
voor de kust bij Prince William Sound in Alaska...
...ging Blue Planet op zoek naar een haai waarover weinig bekend is:
De zalmhaai.
Familie van de mensenhaai en nooit in de natuur onder water gefilmd.
We gebruikten een camera met afstandsbediening aan een stok.
Regisseur Hugh Pearson kon meekijken op een monitor boven water.
Het was erg leuk om zoiets nieuws te filmen.
En het paste mooi in het verhaal over seizoenen in de zeeën.
Dit heeft alles met seizoenen te maken.
De zalmhaai trekt hierheen als de zalm kuit schiet.
We hopen natuurlijk z'n natuurlijke gedrag te kunnen filmen.
We hopen dat hij echt zo veel zalm vangt als men zegt.
Het is van belang dat we op dit moment hier zijn.
De rest van het jaar schijnt hij in de Stille Oceaan te jagen.
Hij volgt de zalmen en die zijn hier hoogstens een maand, in de zomer.
Niet alleen haaien jagen op zalm. Er wordt hier veel gevist.
Wij werden getipt door bioloog Ken Goldman.
Hij werkt samen met vissers en vangt haaien voor onderzoek.
De zalmhaai is een inkomstenbron voor Alaska.
Er komen veel sportvissers op af. Het is een nieuwe trend.
De regering wil de populatie graag in stand houden...
...en voorkomen dat hij afneemt als gevolg van de visserij.
Het vangen en merken valt niet mee...
...maar Ken wil weten om hoeveel haaien het gaat...
...en waar ze zich voortplanten.
Ze zijn alleen bij Alaska gezien. En maar één maand per jaar.
De rest van het leven van deze haai is een mysterie.
Nee, het gaat wel.
Dit is de enige manier waarop Ken de haaien van dichtbij ziet.
Hij was erg benieuwd naar de beelden van de camera aan de stok.
We hebben drie minuten beeldmateriaal geselecteerd.
Dit zie ik dus nooit. vanuit de boot zie ik ze van bovenaf.
Ik zie ze nooit van opzij of van onderen.
Op wat voor afstand zit de camera?
Op een afstand van 3 meter begin je hem te zien.
Zij zien de camera veel eerder. Hun zicht is aangepast aan die omgeving.
Denk je dan ook dat ze met hun ogen jagen?
Gebruikmakend van z'n goede ogen, proberen we hem te lokken...
...om nog mooiere beelden te krijgen.
Door hem te lokken met die zalm zie je hoe hij zich voortbeweegt.
Dat krijg je alleen voor elkaar met een camera.
Hoe hij op die zalm af zwemt en weer weg.
Nieuwsgierig, maar voorzichtig. Tot hij eropaf durft.
We weten zo weinig van deze haai.
Weinig mensen hebben hem onder water gezien.
Dit bevestigt dingen die we al vermoedden...
...maar laat ook nieuwe dingen zien.
Het is geweldig. Het is voor ons zo leerzaam om hiernaar te kijken.
bevroren zeeën
De ijszeeën in het zuid- en noordpoolgebied.
voor sommigen vormen zij de mooiste habitat in de oceaan.
Maar hun schoonheid is verraderlijk.
voor dieren in het poolgebied en voor onze camerateams...
...is het een hard leven.
Dit is echt geen goede dag om beren te zoeken. Het is min 25.
Ik denk dat ik maar beter in de hut kan gaan zitten.
Doug Allan reisde naar het eiland Svalbard...
...om ijsberen te zien jagen.
Dit kleintje neem ik mee op elke reis.
Ik zet hem bij het raam. Hopelijk komen er echte op af.
Je doet wat je kunt.
IJsberen jagen ver op het zeeijs. En dat is niet ongevaarlijk.
Een witte beer vinden op een witte vlakte vereist geduld en ervaring.
Wat is dat frustrerend.
We volgden al zo'n uur of drie, vier een wijfje met jong.
Ze was wat aan het jagen. We stonden vrij veraf.
Toen ze net goed in beeld was, deed ik een paar stappen naar haar toe.
Ze was nog heel ver weg, maar ze reageerde helemaal verkeerd.
Ik ben haar vertrouwen kwijt. Ze is kwaad.
Het was zo'n mooie dag om te filmen. Ik dacht dat het ging lukken.
Op de zuidpool is het nog moeilijker werken dan op de noordpool.
ver weg van de beschaving moet alles wat je nodig hebt...
...aangevoerd worden over het water of door de lucht.
Gelukkig hadden we steun van Italiaanse onderzoekers.
We mochten gebruikmaken van hun kamp aan de bevroren zee.
Italië doet op de zuidpool allerlei onderzoek.
Hier ging het om dieren en planten die onder het ijs leven.
Door het licht te meten dat de algen hier bereikt...
...krijgt men een idee van wat hier leeft.
Het is een manier om te meten hoe gezond de poolzee is.
Dit gat bood mogelijkheden voor Doug.
Het is heel mooi. Je ziet allemaal ijsplaten.
Het was indrukwekkend toen Martin erlangs kroop om het gat te zoeken.
Heel mooie kleuren bruin en groen. Allerlei kleuren.
Er kwam een weddell-zeehond voorbij die een blik op ons wierp.
Ons werk vond voornamelijk plaats aan de rand van het ijs.
Deze keizerpinguïns keerden terug naar hun kolonies...
...nadat ze in zee voedsel gezocht hadden.
Door een camera onder het ijs wisten we wanneer ze boven zouden komen.
Oké, dat was het wel.
Terug naar Svalbard.
Na een week was het Doug gelukt een ijsbeer met jong te naderen.
Je moet voorzichtig werken om haar vertrouwen te winnen.
Het is vijf uur 's morgens en het is ons gelukt.
We hadden een wijfje met een jong.
Ze was in de weer met haar klauwen. Op een mooie afstand, 50 à 80 meter.
Toen ze klaar was, was ze zo ontspannen...
...dat ze ging zitten en het kleintje liet drinken voor de camera.
Je gaat helemaal uit je dak als je zoiets hebt. Ongelooflijk.
de diepzee
60 procent van de aarde bestaat uit zeeën van meer dan 1500 meter diep.
De diepzee is de grootste habitat van de zee, en de onbekendste.
Je hebt de nieuwste technologie nodig om er in door te dringen.
Hoe dieper, hoe donkerder en hoe hoger de druk:
Op 1000 meter 100 keer zo groot als aan de oppervlakte.
Er zijn maar enkele duikboten op aarde die dieper kunnen duiken.
Je zweeft rond in een bol met lucht, een luchtbel van glas.
Het is een geweldig gevoel. Een unieke kans.
Niemand ter wereld heeft ooit gezien wat jij daar ziet.
We mochten mee aan boord van de Johnson-Sea-Link...
...en filmden een groep dieren die pas in de jaren '90 ontdekt werden.
Deze pekelplas wordt omringd door mosselen...
...en talloze buiswormen.
Allemaal leven ze zonder de zon. Ze waren bijzonder lastig te filmen.
Het is afstandsbediening. Je draait de knop maar 'n tikje...
...en je zit al mis. Terwijl je ziet wat er gebeurt. Heel frustrerend.
Prachtige beelden van buiswormen die voor het eerst te zien zijn.
Deze wormen leven op 1000 meter diep. Maar wij wilden nog veel dieper.
Daar was een veel sterkere duikboot voor nodig.
Dit is Alvin, van het Woods Hole Oceanografisch Instituut.
De titanium tank stelt hem in staat tot 4800 meter diep te duiken.
We gingen mee op een aantal expedities.
Hiermee doken we 1500 meter diep de San Diego Trog in...
...zo'n 40 mijl uit de kust van Californië.
In een ruimte met een doorsnee van 2 meter...
...zaten de bestuurder, onderzoeksleider Craig Smith...
...en onze cameraman Mike.
We zitten op 500 meter.
Craig wilde terug naar een plek...
...waar hij anderhalf jaar eerder was geweest.
Ik hoor het sonardoel.
Noordoost. Op 60 meter. -De sonar had z'n doel gevonden.
Het skelet van een grijze walvis van 40 ton.
Na anderhalf jaar op de zeebodem was dit ervan over.
Bij ons eerste bezoek lag het karkas nog maar zes weken op de bodem.
De dode walvis was aangespoeld in Californië.
Onder supervisie van Craig sleepten vissers het naar de San Diego Trog...
...waar ze hem moesten laten zinken. En dat was nog lastig.
Met 5000 pond gewicht eraan bleef hij nog boven water uit steken.
We hebben er gaten in geprikt met flensmessen en een speer...
...gemaakt door de machinist van het schip.
Hij schoot er ook gaten in met een pistool.
De gassen die eruit kwamen stonken afschuwelijk.
Al dat werk leverde wel wat op.
Het karkas trok allerlei diepzee-aaseters aan.
Daar is hij. -Mijn hemel.
Er dook een ijshaai op, een diepzeespecialist.
Nog nooit gefilmd op deze diepte.
Samen met duizenden slijmprikken knaagden de haaien het karkas kaal.
Dit was ervan over toen we anderhalf jaar later terugkwamen.
Craig wilde vooral terug om botten op te vissen.
En zo kon Mike dit griezelige, maar fascinerende spektakel filmen.
Ongelooflijk, wat een proces.
Eerst dachten we: Er zit geen vlees meer aan, een kaal skelet.
Toen zagen we die slijmprikken door die enorme borstkas zwemmen.
Het leek kaalgevreten.
Toen we dichterbij kwamen zagen we allemaal wormen rondkruipen.
Tot een slijmprik zich in het vlees boorde.
Er zit nog steeds vlees aan. Anderhalf jaar later. Geweldig.
Het staat er prachtig op. Alles werkte. Ik ben heel blij.
Craig was verrukt met alle botmonsters.
Ook al roken ze niet echt lekker. -Dit werk moeten we aan dek doen.
Ze ruiken heel vies.
Craig kon nu zien wat er allemaal op de botten leefde.
Tijdens een eerdere expeditie vond hij 178 soorten op één ruggenwervel.
Er is een fascinerende groep dieren die overleeft in het donker...
...door energie te gebruiken uit de botten van de walvis.
Wat Craig zo bijzonder vond aan deze soorten...
...was dat hij sommige kende uit een andere diepzee-habitat.
Langs de Middenoceanische ruggen borrelt vulkanisch materiaal op...
...in heetwaterbronnen.
Onderzoekers ontdekten hier een ongelooflijke rijkdom aan leven.
Elke tien dagen wordt hier een nieuwe soort ontdekt.
Wat Craig het meest verbaast, is dat hij hier soorten vindt...
...die hij ook op z'n dode walvissen aantrof.
Craig denkt dat walvisskeletten belangrijke bouwstoffen leveren...
...voor larven die kolonies stichten in de vulkaanmonden.
Hier vindt grensoverschrijdend onderzoek plaats.
Elke dag worden er nieuwe ontdekkingen gedaan.
De blauwe vinvissen worden nog steeds gevolgd met zendertjes...
...die Bruce Mate iedere dag van informatie voorzien.
De dieren die we volgden zwommen verschillende kanten op.
Eén zwom er naar Oregon, één naar Baja Californië.
Eén dier zwom 1200 mijl uit de kust.
vier gingen er naar de opwelling bij Costa Rica...
...zo'n 8 graden boven de evenaar en 400 mijl uit de kust.
Ondanks al het onderzoek weten we nog steeds niet...
...waar deze reuzen zich voortplanten.
Zoals zo veel op onze blauwe planeet blijft dit een mysterie.
Ondertiteling rip, sync en correcties: Tyrannis Hawk